ครั้งแรกเจอบลีชแบบเมะในเว็บนอก ตอนนั้นเรื่อยเปื่อยหายูยูเก็บอยู่
ครั้งแรกที่ได้ดูตอนแรก จำได้ติดตา ตอนเจ๊ยืนบนเสาร์ไฟฟ้า
ความรู้สึกคือ ผู้หยิงคนนี้เท่สุดๆไปเลย
และติดใจกับประโยคเข้าเรื่อง
 
พวกเราคือผู้ไร้ร่าง เมื่อไร้ร่างเราจึงหวาดหลัว
เพราะเราไร้ร่างเราจึงเคารพในสิ่ง
ดังนั้นเราจึงเป็นผู้ที่ได้รับการลงดาบ
 
ก็เลยดูต่อ และจากวันนั้นจนถึงวันนี้กี่ปีแล้วนะ
ก็ยังรู้สึกตื่นเต้น มีกำลัง ทุกครั้งที่ได้ดูบลีช
ได้อ่าน ได้คิดถึง
 
ตลอดเวลา10ปีที่ผ่านมา บลีชเติบโตขึ้น
อิจิโกะเติบโตขึ้น
การที่จะตามการ์ตูนมาได้ตลอดแบบเรื่องนี้ คงยากมาก
ในวันที่ได้เจอบลีช คือวันที่กำลังท้อแท้สุดๆ
นั่งเหม่อหน้าจอคอมไปวันๆ
ชีวิตไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไปดี
 
แต่ก็ลุกขึ้นได้ เพราะเรื่องนี้จริงๆ
 
ในวันนี้เมะจบลงไปแล้วและมังงะก็กำลังจะตามไปด้วย
ใจหาย เศร้าใจ เสียใจ และหลายๆอย่างยังค้างคาใจ
ตัวละครในเรื่องทำให้มีเรื่องค้างคาใจมาตลอด
จนถึงวันนี้ก็หาคำตอบไม่ได้
แต่ละคนมีแต่ความเศร้า เหงา ขัดแย้ง และเจ็บปวด
เป็นจุดเด่นของเรื่องนี้เลยก็ว่าได้ที่ว่า
คนทุกคนมีอดีต และอดีตที่ผ่านมามันยังคงอยู่เสมอ
 
ไม่ว่าสถานะของตัวละครจะเป็นอย่างไร
แต่หลายๆครั้งการสื่ออกมาจากการกระทำ คำพูด
ของตัวละครก็ทำให้รู้ได้ว่า ลึกๆเค้าคิดยังไง
 
ตอนนี้ทำได้แค่นับถอยหลังวันที่จะมี บลีช เล่มสุดท้ายออกมา
ทำได้แค่วนกลับไปอ่านเล่มแรก และเมะตอนแรกใหม่
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ผมก็ชอบการ์ตูนเรื่องนี้มากเลยครับ

ยิ่งเพื่อนตอน ม.6 ก็ชอบใหญ่เลย ขนาดฝากผมซื้อ
BOOM เพื่อจะได้อ่านเป็นรายสัปดาห์

ภาคสุดท้ายขอให้นานๆ นะbig smile
ขนาดนั้น ?

^^

#1 By GotACurvedSword on 2012-04-18 16:45